Onafhankelijke corridors verminderen verstoringen
![Diederik Schoonebaum, directeur, Strukton Rail](https://www.spoorpro.nl/wp-content/uploads/2012/11/Diederik-Schoonebaum-1024x700.jpg)
Het spoorwegnet in Nederland moet worden opgedeeld in onafhankelijke corridors waardoor treinen niet langer last hebben van verstoringen van andere lijnen. De dienstregeling wordt zo minder gehinderd door ongevallen, winterse omstandigheden of sein- en wisselstoringen. Dat schrijven Strukton Rail en Movares in een langetermijnvisie voor het spoor die zij samen hebben opgesteld. Zij pleiten ervoor om de spoorvisie landelijk voor lange tijd vast te stellen, zodat niet bij iedere regering andere accenten worden gelegd.
Wilt u dit artikel lezen?
Word nu SpoorPro Premium Abonnee en krijg onbeperkt toegang tot vakinformatie over de spoormarkt.
Bent u al abonnee?
Het perfecte schoolvoorbeeld van kaartstaar, systeemautisme en aanbodsdenken. Compartimentering is slechts een probleemverschuiving van verkeersdomein naar verplaatsingsdomein. Typisch voorbeeld van de klassieke “wet van behoud van ellende”. Strukton en Movares laten perfect zien wat ze zijn: zuivere doostechneuten met een dozentechobril. Geen integraal systeeminzicht, denkend vanuit klant/markt-perspectief, maar kortzichtig engineerend vanuit het fysiek-technische domein.
Beste Arco,
Diederik Schönebaum zegt “Treinvervoer is vier keer duurzamer dan wegvervoer. Dit biedt kansen voor de spoorsector. Deze groei kunnen we gezamenlijk waarmaken.” Daar ben ik het mee eens. Ik neem aan jij ook. Over de wijze waarop je die groei bereikt, kun je van mening verschillen. Daar kun je met elkaar over in gesprek gaan. Het wegzetten van Strukton en Movares als doostechneuten draagt echter niet bij aan dat gesprek. Kom eens met een zinvolle bijdrage!
Hoi Michiel,
Leuk dat je die opmerking maakt. Dergelijke bijdrages heb ik reeds in grote getale geleverd. Twee daarvan zijn bekroond (finale ProRail Prijsvraag 2006 + JV InnovatieCup 2007) en nog veel meer zijn al realiteit geworden of worden het in de komende jaren (ATB++, heropening Enschede-Gronau-Muenster/Dortmund, doortrekken AlMa naar Hardenberg, 160 km/u, ERTMS-rollout, Zwolle-Wierden, Zwolle-Herfte, terugleverend onderstation). De spoorsector “gesprekt” teveel maar scoort te weinig.
Beste Arco,
Resulaten behaald in het verleden, zijn (vooralsnog) geen garantie voor de toekomst. Dus ik herhaal mijn oproep: Kom met een zinvolle bijdrage. Hoe kan de spoorsector meer en beter scoren?
Het betreft hier ook vele zaken die nog komen…
Maar goed, hierbij een Hint van Sint: ontwikkel concepten en concrete toepassingen voor het beter besturen van het spoorverkeer op een systeemarchitectuur die gebruik maakt van het ERTMS-raamwerk, en ontwikkel met die concrete toepassingen de ERTMS-intracommunicatie-standaard tegelijk ook verder, met name gericht op kostenbesparende en prestatievergrotende toepassingen. Denk daarbij naast verkeersprocessen vooral ook aan energiemanagement.
Op klantniveau kan de sector ook veel beter gaan scoren door het eenzijdig aanbodsgerichte denken van PHS-ETMET (=”Elke 10 Minuten Een Trein”) te laten varen, en binnen PHS veel meer de focus te leggen op betere basiskwaliteit en betere besturing BINNEN het huidige (kwartiers)concept. Maak van de H van PHS gewoon “Hoogwaardig”. Stop met metrodenken, spoor volproppen en allerhande regeltjes tot strategisch beleid verheffen. Maar werk van de 4 V’s: Vlug, Veilig, Vertrouwd en Voordelig).
Op abstract niveau is grote verbetering mogelijk door proces- en systeemmodellering. De sturing van technologie-innovatie moet volgen uit gedegen procesanalyse, procesmodellering en procesoptimalisatie. Adequate en vooral begrijpelijke modellering van het spoorsysteem (inclusief klantperspectief!) moet gaan zorgen voor het versnellen van kennisoverdracht,meer integrale inzichten, betere discipline-overschrijdende samenwerking en versnelling van innovatie.
16.11.12 Correctie: gelieve “Maar werk van” te lezen als ” Maak werk van”
Uit de doos denkend ?!. Zoek de onafhankelijkheid niet in corridors maar in onafhankelijke regio’s.
Ofwel maak van Utrecht 5 (theoretische) kopstations met ruime overstapkwaliteit (PHS). een lokale verstoring in de regio blijft dan in die regio met behoud van personeel en materieel. Het rondje om de kerk is logistiek gezien nog steeds verleidelijk. De klant kan veel willen maar techniek/financien zijn beperkt. Doorrijden over Utrecht moet blijven kunnen maar kost extra inspanning/geld
Simpel: jullie blijven het probleem maar verschuiven van verkeersdomein naar klantdomein. Klant en markt accepteren dat niet!
Concepten die ingaan tegen klant/markt zijn geen oplossingen, maar probleembronnen. Het zijn schoolvoorbeelden van de Wet van Behoud van Ellende: je lost het ene probleem er ogenschijnlijk mee op, maar krijgt er een veel groter probleem voor terug, namelijk weglopende (middel-) lange-afstands-klanten, stagnerende omzetten en duidelijk afnemende rentabiliteit. Feit.
Problemen mag je niet afwentelen op de klant maar problemen hoef je ook niet af te wentelen op de klant. Verschillende mensen lijken erg geschrokken van de lijnen op de kaart. Deze zijn indicatief om het idee weer te geven: ontkoppeling van technieken waardoor de olievlekwerking kleiner wordt of zelf verdwijnt. Wat je vervolgens definieert als ‘corridor’ kan je samen bepalen. Op dat moment kan je voorkomen dat reizigers of vervoerders hier last van krijgen. Dit kunnen we samen oplossen!
Mooi gezegd, maar het klopt niet. Compartimentering is een schoolvoorbeeld van een (peperdure civiel-) technische oplossing centraal stellen, terwijl je eerst moet kijken wat de echte problemen zijn. En dit zijn (1) zeer hoge kans op congestie en (2) een excessief hoog niveau van vertragingspropagatie (ook wel olievlekwerking genoemd). Dit leidt overigens – maar niet terzijde – ook tot energieverspilling en een sterk verhoogde STS-blootstellingskans. De root-cause-oorzaak is zeer hoge benutting.
Al sinds Benutten&Bouwen buzzt er een ingenieur-onwaardig broodje-aap door de NL-spoorsector over “complexiteit van de dienstregeling”. Ja, natuurlijk kan je door water bij de wijn te doen (=productvereenvoudiging, lagere verplaatsingssnelheid, homogeniseren, compartimenteren) de systeembelasting verlagen. Maar het echte probleem is dat de belasting te hoog is voor het systeem, waardoor de hinderkans detoneert. Dat is een rationeel-wiskundig feit. Ingenieurs moeten zich bij feiten houden.
Er is maar 1 oplossing om uit de benuttingsbalans (*) te ontsnappen, en dat is een betere systeembesturing. Natuurlijk kan je de vier assen op de benuttingsbalans ook als besturingsmaatregel zien, maar de grap is dat dit allemaal besturingsmaatregelen zijn die het product treffen. Een betere systeembesturing doet dat niet, en daarmee is het de enige ware ‘beter-benutten”-maatregel.
(*) zie p4 van
(*) hyperlink:
haa-tee-tee-pee: / /
schotanb.home.xs4all.nl/publicaties/CVS bijdrage 2003 Schaafsma Schotanus.pdf